The Floating Islands

The Floating Islands by Rachel NeumeierTittel: The Floating Islands
Forfattar: Rachel Neumeier

Forlag: Alfred A. Knopf
Sider: 388
Først utgitt: 2011

Sjanger: Fantasy

Kort samandrag: Trei har nett mista heile familien sin og reiser til The Floating Islands for å bu hjå onkelen sin. Kort tid etter at han kjem dit bryt det laus sjukdom og mange på øyene dør. Så blir øyane angripe av nabolandet, Trei sitt andre heimland Tolounn. Både Trei og og kusina Araené endar opp med å få viktige rollar i forsvaret av øaene. Trei flyg på vinden med sine kajuharivinger og Araené må bruke sine nyoppdaga magiske krefter.

Eg må tilstå at hovudgrunnen til at eg valgte denne boka var at eg elska omslaget. Skulle gjerne hatt det som plakat på veggen.

Eg likte heldigvis boka ganske godt og. Det er ei fantasybok med ei forteljing som har ein del unike innslag samtidig som den heldt seg trygt innanfor den velkjente fantasyoppskrifta. T.d. likar eg godt at boka tar opp mange moralske problem i ein krigssituasjon, utan at det er nokon som blir ståande igjen som superskurk.

Dei flytande øyane virkar som eit hyggeleg og fredeleg samfunn, men det er og eit samfunn som ikkje let kvinner ha noko sjølvstendig liv utanfor heimen. Kvinner skal gifte seg og få barn. Tolounn har eit litt meir likestilt samfunn, men er til gjengjeld svært så opptatt av å legge alle naboland under seg. Så ingen av landa er perfekte men heller ikkje berre ille.

Historien blir fortalt frå både Trei og Araené si side. På denne måten kjem lesaren nærmare handling, og det kan vere greit sidan dei to ofte finn seg sjølv på veldig forskjellige stader. Du lærer også meir om kva som driv dei. Lojalitet er ei stor sak for Trei, han er av blanda blod og må bestemme seg for kva for land han skal vere lojal mot. Araené er ikkje interessert i eit tradisjonelt kvinneliv. Aller helst ville ho bli kokk, men det er umogeleg på øyane. Så kjem magi og trolldomsskulen inn i livet hennar og ho gjer seg ut for å vere gut for å få vere på skulen.

Elles så er det nokre ganske stilige dragar, nokre kule trollmenn, ein hyggeleg flygande prins og ein god del soldatar med sterke æreskodeksar.

Eg er likevel ikkje heilt overbegeistra for boka. Eg syns språket er greit nok, men heller ikkje meir. Bortsett frå Trei og Araené så føler eg ikkje at eg blir særleg godt kjent med dei andre personane i boka. Eg skulle og ønskje at boka var litt lenger, spesielt før krigen bryt ut. Boka følest også som om den burde vere nummer 1 i ein serie, men det ser iallfall førebels ikkje ut som om det er planen. Det blir for mange lause endar for ei enkeltståande bok, så eg trur eg hadde vore meir nøgd dersom eg visste at det ville komme meir informasjon i ei seinare bok.

Alt i alt så syns eg den er ei ganske god ungdomsbok, men ikkje strålande. Den tar ikkje av slik øyane, kajuhariane og dragane i den gjer.

Eg diggar framleis omslaget, trur ikkje noko kjem til å endre på det.

%d bloggarar likar dette: